VAN DUIKEREN | LIESBETH
Begrijpen met je Handen
Ik maak niet om iets te laten zien. Ik maak om iets te begrijpen.
Mijn werk begint niet bij een idee, maar bij mijn handen: bij stof die oplost in water, bij vezel die zich laat vouwen of juist niet, bij het moment waarop materiaal me iets vertelt dat ik met woorden nog niet kon zeggen.
Wat ik zoek te begrijpen is zachtheid. Kwetsbaarheid. Hoe je daar grip op krijgt zonder het hard te maken. Ik werk daarom met materiaal dat zelf zacht is, dat oplost, dat zich niet laat dwingen: stof en vezel die doen wat woorden niet kunnen. Het materiaal is geen middel, het is een spiegel: wat het doet in mijn handen, is wat ik in mezelf probeer te begrijpen.
Een werk is bij mij nooit echt af. Er komt een moment waarop ik zeg: voor nu is het genoeg, en dat moment is net zo eerlijk als het werk zelf. Niet voltooiing, maar rust. Het proces gaat door, ook als ik even stop.
Deze manier van werken (onderzoekend, lichamelijk, zonder vooraf te weten waar het eindigt) is niet iets wat ik apart houd van mijn andere werk. Het is dezelfde beweging die ik terugvind in mijn atelierlessen aan kinderen, in mijn begeleiding van volwassenen die via kunst weer grip zoeken op zichzelf. Of ik nu met een kind sta te knippen en plakken, of alleen in mijn atelier met naald en draad, het is dezelfde vraag: wat gebeurt er als je je handen laat denken?
Ik noem dit Begrijpen met je Handen. Niet als methode voor kinderen alleen, maar als de kern van hoe ik zelf leef en maak.
Mijn Achtergrond
Ik begon met tekenen en schilderen, met beeld op een vlak oppervlak. Gaandeweg verschoof dat onderzoek: van kijken naar voelen, van vlak naar materiaal dat weerstand biedt of juist meegeeft. Wat bleef, is de vraag. Alleen de taal waarin ik hem stel, is lichamelijker geworden.
Ik ben als ontwerper en maker gevormd in Amsterdam, waar ik ben afgestudeerd aan het Amsterdams Fashion Instituut (AMFI).
-Liesbeth van Duikeren-